Co to jest?
Fotokody, zwane inaczej kodami kreskowymi 2D, to następca znanych już wszystkim i wszechobecnych kodów paskowych. Mają one postać małych, biało-czarnych kwadratów i są graficznym odzwierciedleniem ciągu znaków, pod którymi kryją się zaszyfrowane informacje.
Wyobraźcie sobie, że kod paskowy otrzymuje drugi wymiar – tak właśnie powstaje fotokod, czyli kod dwuwymiarowy. Czemu? No bo przecież w dwóch wymiarach da się zapisać o wiele więcej niż w jednym. A dzięki temu zwiększają się możliwości ukrycia pod takim kodem wielu informacji.
Kody 2D dają możliwość zakodowania tej samej ilości danych na powierzchni nawet dziesięciokrotnie mniejszej niż w przypadku wykorzystania tradycyjnego kodu paskowego. Wkraczamy w nowy wymiar kodowania informacji.
Jakie informacje możemy ukryć w fotokodzie? W tym małym kwadracie umieścimy przekaz zarówno tekstowy, jak i dźwiękowy lub wizualny. Tak więc może to być link do strony internetowej (koniec ze żmudnym wpisywaniem tych dłuuuuugich adresów!), wizytówka, która automatycznie zapisze się w Twoim telefonie, zdjęcie lub plik muzyczny.
Jak pojemny jest fotokod? Istnieje sporo formatów fotokodów i każdy z nich ma inną pojemność. Najpopularniejsze są kody QR (ang. Quick Response) oraz Data Matrix. A więc dla porównania oto ich pojemności:
OR Code
Znaki numeryczne – 7089
Znaki alfanumeryczne – 4296
Znaki Kanji (japoński alfabet) – 1817
Ośmiobitowe dane binarne (bajty) – 2953
Data Matrix Code
Znaki numeryczne – 3116
Znaki alfanumeryczne – 2355
Znaki Kanji (japoński alfabet) – 778
Ośmiobitowe dane binarne (bajty) – 1556
Źródło: http://www.denso-wave.com/qrcode/aboutqr-e.html
Klasyczny kod kreskowy mieści w sobie tylko około 50 znaków.
Jak wspomnieliśmy, istnieje sporo różnych formatów fotokodów, obok dwóch najpopularniejszych QR i Data Matrix, warto wymienić inne: Ezcode, PDF417, Maxi Code, Semacode, ShotCode (dwa ostatnie służą jedynie do przechowywania adresów URL).
Jak to działa?
Ukryty w fotokodzie identyfikator łączy się za pośrednictwem telefonu z internetem. Dzięki temu na monitorze komórki pojawia się powiązany z fotokodem element, czyli na przykład plik tekstowy, muzyczny, wideo, prezentacja multimedialna, zwiastun filmu lub zdjęcie.
Łyk historii
Kod QR (ang. Quick Response Code) został wynaleziony w Japonii przez pracowników firmy Denso-Wave w 1994 roku i jest on bardzo popularny w Kraju Kwitnącej Wiśni ze względu na możliwość kodowania japońskiego alfabetu, czyli znaków Kanji. Drugi popularny kod, czyli Data Matrix (właśnie te kody będą popularyzowane w naszym kraju, gdyż zostały zaaprobowane przez największych operatorów telekomunikacyjnych) powstał w USA, także w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych minionego wieku.